Η πληρότητα του "Είναι".

 Χειρονομίες αμηχανίας

κλωνοποιούν τις σιωπές μας

λεκιάζοντας το 

φωτοστέφανο της αγνότητας 

και της διαύγειας της παιδικής ηλικίας.

Η πληρότητα του "Είναι",

συγχωνεύει ασυμμετρίες

με χρόνους λήξης

εκεί που το "να υπάρχεις"

γίνεται μια παρένθεση μεταβλητής διάρκειας 

που μας αφήνει σε κάθε κάμψη τη χρονικότητα

του ίχνους, τη γύμνια της ύπαρξης

που χάνεται στη σκιά και σημειώνει την ορφάνια του τη νύχτα,

ενώ το παρελθόν είναι μόνο ένα δυσανάγνωστο ίχνος τέφρας.