Ίχνη ευθραυστότητας και κενού

 Είμαστε σύντομοι, φευγαλέοι, ένοικοι.

Μια εφήμερη αλήθεια, ομορφιά και 

δάκρυα.

Ένας αλμυρός ιδρώτας

μειώνει την ακινησία

και οδηγεί μια άλλη κίνηση

στο ακριβές προφίλ του ουρανού.

Αφορισμοί που ξεπλένουν την άσφαλτο.

Ρωγμές φωτός σε βαριά ίχνη σκιάς

αναμεμειγμένες με αδιάφορο φόβο.

Ένα ταξίδι από την ελπίδα στην ελπίδα 

ονειρευόμαστε την πρώτη ανάσα της ζωής

και την τελευταία.

Μια ψυχή που αποσπάται από τους ανέμους, 

είμαστε τόσο μικροί και ευάλωτοι 

τόσο μικροί και χωρίς άμυνα, 

μικροί πεζοί που περπατάμε στο πουθενά 

Είμαστε ίχνη ευθραυστότητας και κενού, 

μοναξιάς και απουσίας

εκεί που το κοινωνικό 

μας "εγώ" γίνεται ουσία για σπορά, 

στο ανοιχτό αυλάκι του καιρού, 

ένα νήμα ελπίδας.