Στο γυρισμό για την Ιθάκη.

 Ένας καθρέφτης απουσιών φυλακίζει

σιλουέτες και λαχτάρα για πάθη

στο αργό βλέμμα της 

εξορίας.

Στη ζωή είμαστε μόνο σώματα που ζουν

ένα κομμάτι της ταραχώδους ζωής

τυχαία ιδιότροπα των αστεριών.

Τα ουρλιαχτά της νύχτας επιμένουν

στις ανοιχτές ηχώ της ομίχλης,

διαπερνώντας καταρράκτες των παθών

που σπάνε την πίστη της συνείδησής μας.

Είναι δύσκολο για εμάς

να θυμόμαστε τον φόβο του απαγορευμένου,

της απέχθειας, των θρήνων.

Μένει μισάνοιχτος την ημέρα

επειδή ο κόσμος δεν είναι πλέον ο ίδιος,

κάνει μια μακρινή σιωπή

πίσω από το παράθυρο

ενώ εμείς ψάχνουμε για την άλλη ακτή.

Και μέσα στη σιωπή η φωνή

στην άκρη του γκρεμού αναζητά

το δρόμο της επιστροφής.

Και αν χάθηκες

ορκίζομαι από κάπου

η σκιά μου θα γίνει ένα ίχνος,

να σου φωτίζει το δρόμο

στο γυρισμό για την Ιθάκη.