Τα μονοπάτια που ακολουθήσαμε ήταν ανώνυμα, σκιαγραφημένα από τον τυφλό άνεμο που χόρευε με αναπόφευκτες κινήσεις. Αυτά τα αόρατα μονοπάτια καθοδήγησαν την ανάβασή μας μέσα από το μπλεγμένο χέρι της ομίχλης, κάθε βήμα μας φέρνοντας πιο κοντά σε μια κορυφή τυλιγμένη στο μυστήριο.
Καθώς ανεβαίναμε, ο αέρας πύκνωνε από την προσμονή, και οι καρδιές μας χτυπούσαν ταυτόχρονα με τον ψιθυριστή άνεμο. Στην κορυφή, συναντήσαμε τον Λόγο. Απλώθηκε μπροστά μας, μια διάφανη έκταση που υποσχόταν την έκπληξη. Εκείνη τη στιγμή, μας διαπέρασε η παρουσία του - μια αυθεντική πραγματικότητα που ένιωθε τόσο απτή όσο και αιθέρια.
Τα στόματά μας συναντήθηκαν στην τρυφερή πληρότητα των ήχων, κάθε συλλαβή ξημερώνει σε έναν γνώριμο ρυθμό. Τα υγρά προφίλ των λόγων μας κατηγόρησαν τον αέρα γύρω μας, σκιαγραφώντας τα ακριβή όρια των αχαλίνωτων καρδιακών παλμών μας. Η νύχτα πλησίαζε, υπονοούμενη στην ακινησία των σιωπών που μας τύλιξαν.
Σε αυτή τη ζεστή υφή του Λόγου, βρήκαμε παρηγοριά. Μιλήσαμε με απαλούς τόνους, οι φωνές μας σμίγουν και μετά διαλύονται στον αιθέρα. Ο Λόγος, με όλη του τη δύναμη και την παρουσία του, τελικά απομακρύνθηκε από εμάς, αφήνοντας πίσω του έναν απόηχο της ύπαρξής του.
Στο τέλος, μας έμεινε η σιωπή, η νύχτα και η ανάμνηση του φευγαλέου αγγίγματος του Λόγου—μια υπενθύμιση του αόρατου ανέμου που μας είχε οδηγήσει σε αυτή την κορυφή της κατανόησης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου